fbpx

ಪತ್ರಕರ್ತರೋ? ಅಂಧಭಕ್ತರೋ? ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೋ?

ಸಿಎಸ್ಕೆ- ಸಂಚಲನ ಅಂಕಣ (ಕೃಪೆ: ಆಂದೋಲನ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ)…..

“The newspaperman (Journalist) has become a walking plague (Corona). He (or She) spreads the contagion of lies and calumnies” ಹಲವಾರು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಮೇಲಿನ ಮಾತುಗಳು ಈಗ ಕ್ಷಣ-ಕ್ಷಣದ ನಿತ್ಯಸತ್ಯವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ.

ಈವತ್ತು ಇಡೀ ಮನುಕುಲವೇ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಮತ್ತು ಆತಂಕದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜೀವಿ ಕೊರೊನಾವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಹಾನ್ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮನುಷ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಾಣಿ ತೃಣ ಸಮಾನವೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿದೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾಶಿ-ರಾಶಿ ಹೆಣಗಳು ಬೀಳಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ವಾರಗಳು/ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಕುಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಪಂಚದ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಸಣ್ಣಣ್ಣ ಭಾರತಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ಜಗದ ಮೇಲೆ ಕೊರೊನಾದ ಕರಿ ನೆರಳು ಚಾಚಿದೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯ ಅಂಧಕಾರದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರುವಾಗ ಏಪ್ರಿಲ್ ೬, ೨೦೨೦ರಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಬಿ.ಎಸ್. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ವಿವಿಧ ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಸರಣಿ ಸಂದರ್ಶನಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನದೇ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು/ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಬೆತ್ತಲಾದ ರೀತಿ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದೆ. ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾದರೂ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಅತ್ಯಂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದರು. “ಅಲ್ಲೊಂದು-ಇಲ್ಲೊಂದು ಆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದAತೆ ಟೀಕಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ರೀತಿ ಅನಗತ್ಯ ಟೀಕೆ ಮಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಅವರು ನೀಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಒಂದು ಮಾನವೀಯ ಮುಖವಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಎದುರು ಕೂತಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮಾತ್ರ ಅವರವರ ಅಜೆಂಡಾ ಯಾನೇ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಜನರೆದುರು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತರು. ಆ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಂತೂ ತನ್ನ ಅಜೆಂಡಾ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿವಾದ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ಕೈತೋರಿಸಿ ಕೆಣಕಿ ಹೋಗಿ ಮೇರೆ ಮೀರಿ ನಿಂತ. ತನ್ನ ಅಜೆಂಡಾ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲು ಶತಾಯಗತಾಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮೇರೆ ಮೀರದೇ ತನ್ನ ಅಜೆಂಡಾ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲು ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಸ್ಪಷ್ಟ ನುಡಿಯೆದುರು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕೂತ.

ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬರೋ-ಇಬ್ಬರೋ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮನೋಭಾವ ಅಥವಾ ಅವರ ಅಜೆಂಡಾಗಳ ಕುರಿತಾದ ಮಾತಲ್ಲ. ಇವರಿಬ್ಬರು ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗು ಎಂದರೆ ತೆವಳುವ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ಮನೋರೋಗಿಗಳ ಮನೋಭಾವದ ಪ್ರತೀಕಗಳು. ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಗೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅವರದೇ ಆದ ಅಜೆಂಡಾಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೆ ಅಜೆಂಡಾಗಳು ಇದ್ದರೆ, ಕೋಮುವಾದದ ವ್ಯಾಧಿಯಿದ್ದರೆ ಅದು ದೇಶದ ಪಾಲಿಗೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಆವತ್ತು ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಎದುರು ಕೂತಿದ್ದ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪೈಕಿ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೆ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹುರಿಸಿ ಹಾಕುವ ಹುನ್ನಾರ ಇದ್ದದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಈ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಈ ಆತಂಕದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಪಕ್ಷ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನಂತಹ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಕೂಡ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಅಜೆಂಡಾಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಡೆಯುವ, ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಕೀಳು ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಇಳಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ದುರಂತವೆAದರೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ಮುಂದೆ ಕೂತ ಈ ಕೂಗು ಮಾರಿಗಳಿಗೆ ತಾವೇ ಬೆತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಮತ್ತು ನಾಚಿಕೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು.

“A Journalist’s peculiar function is to read the mind of the country and to give definite and fearless expression to that mind” ಇದು ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರೇ ಹೇಳಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತು. ಪತ್ರಕರ್ತನಾದವನು ದೇಶದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ನಿಲುವನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಗಾಂಧೀಜಿ ಹೇಳೀದ್ದರು. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ’ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿ’ ಮತ್ತು ’ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದ’ದ ಗರ ಬಡಿದಿದೆ. ಆ ರೀತಿಯ ಗರ ಬಡಿದವರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಕೋಮುವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ “ನಾನು ರಾಷ್ಟ್ರವಾದಿ ಪತ್ರಕರ್ತ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ದಿನ ನಿತ್ಯ ಬೆತ್ತಲಾಗುತ್ತಲೇ ಸತ್ಯದ ಕೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಮರೆತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮರೆತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹವರಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಏನು ಎಂದು ಅರಿವಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತ ಬದ್ಧನಾಗಿರಬೇಕಾದದ್ದು ’ಸತ್ಯ’ ಮತ್ತು ’ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯ’ರಿಗೆ. ಯಾವುದೇ ’ಇಸಂ’ಗಳಿಗಲ್ಲ. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಇರುವುದು ಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಅವನದೇ ಲಾಭ ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಾ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಾಕಲಲ್ಲ.

ಸತ್ಯ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿದ್ದರೂ, ಇವರೆಲ್ಲ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇತಕ್ಕೆ? ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ. ಈ ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಇದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆದು ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಲಾಭ ಪಡೆದ ಇವರ ಅಣ್ಣಂದಿರು-ಅಕ್ಕAದಿರೇ ಇವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು. “Journalism should never be prostituted for selfish ends or for the sake of merely earning livelihood or, worse still, for amassing money” ಎಂದು ಗಾಂಧಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬಾಯಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತೀಟೆ ಮತ್ತು ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮಾರಿಕೊಂಡಿರುವುದಲ್ಲದೇ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನೇ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಇವರು ಪತ್ರಕರ್ತರೋ ಅಥವಾ ಅಂಧ ಭಕ್ತರೋ ಅಥವಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿ-ಕಟುಕರೋ ಅಥವಾ ತಲೆ ಹಿಡುಕರೋ ಅಥವಾ ಅಪ್ಪಟ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೋ… ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

“The sole aim of journalism should be service” ಎಂಬ ಒಂದು ಕಾಲವೊಂದಿತ್ತು. ಈಗ ನಾವು ಕಲಿಗಾಲದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಅಥವಾ ಕೊರೊನಾ ಯುಗದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಸಮಾಜದ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಅಂಗಗಳಂತೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕೂಡ ಒಂದು ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಸಮಾಜಸೇವೆಯ ಹಂತ ದಾಟಿ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಬಾಹ್ಯ ಒತ್ತಡಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಬದುಕಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಾಗೆಂದ ಕೂಡಲೇ ಪತ್ರಕರ್ತರಾದವರೆಲ್ಲ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ ಎರಡನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಮರೆಯಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕೋಮುವಾದಿಗಳಾಗಿ ಬೊಬ್ಬಿರಿಯಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ.

ಇವರ ಸ್ವಾರ್ಥ ಎಂತಹ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿದೆಯೆಂದರೆ, ಸಿಕ್ಕ-ಸಿಕ್ಕವರಿಗೆಲ್ಲ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟುವ ಈ ಕೂಗು ಮಾರಿಗಳು ಸ್ವತಃ ದೇಶಕ್ಕೆ, ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾಗಿ ಕೆಂಭೂತಗಳಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಇವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕೋಲಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಮಿನ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಸೈಟ್ ಮಾಡಿ ಬಡವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಇಂದೂರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೊರೊನಾದಿಂದ ಮೃತ ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಕೋಮಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಅವರ ಕೋಮಿನವರೇ ಬಾರದಿದ್ದಾಗ, ಬೇರೊಂದು ಕೋಮಿನ ಯುವಕರು ಹೆಣ ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿದ ಚಿತ್ರ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಸುದ್ದಿ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು ಇವರ ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

“ಕೊರೊನಾದಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸಂಘಟಿತ ವಲಯದಲ್ಲಿನ ೪೦ ಕೋಟಿ ಮಂದಿ ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಯಾವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ” ಎನ್ನುವ ಅಪ್ಪನಂತಹ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಈ ನರವಿಲ್ಲದ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

“ತಟ್ಟೆ ಬಡಿದಾಯಿತು. ದೀಪ ಹಚ್ಚಾಯಿತು. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಒಟ್ಟು ವೆಂಟಿಲೇಟರ್‌ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟು. ಅಂತಹ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವೆಂಟಿಲೇಟರ್‌ಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಎಲ್ಲಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಅದಕ್ಕೇನಾದರೂ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ವಿವರ ನೀಡಿ” ಎನ್ನುವ ‘ಸತ್ಯ’ವನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವ ಪ್ರಭುಗಳ ಎದುರಿಡುವ ತಾಕತ್ತು ಈ ಅಂಧಭಕ್ತರಿಗಿಲ್ಲ. ಇವರು ತಬ್ಲಿಘಿ ಜಮಾತ್‌ನ ಮೂರ್ಖರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖರು. ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿಗಳು. ಬಹು ದೊಡ್ಡ ‘ಸುದ್ದಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು.’

ಇಂತಹ ’ಕೊರೊನಾ’ಪೀಡಿತ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಂದ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿ ಹೇಳಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತು “The sole aim of journalism should be service” ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಈ ದೇಶದ ಶಾಸಕಾಂಗ, ಕಾರ್ಯಾಂಗ ಮತ್ತು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಹುಳುಗಳು-ಕ್ರಿಮಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಂಗ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾದ ಪತ್ರಿಕಾಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಇವೇ ಕೂಗು ಮಾರಿಗಳು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಈಗ ಈ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಂಗವೇ ಹುಳುಗಳು-ಕ್ರಿಮಿಗಳ ಆಡಂಬೋಲವಾಗಿರುವಾಗ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಯಾರು!? ಇಂತಹ ಮೂರೂ ಬಿಟ್ಟ ಪತ್ರಕರ್ತರು ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಇಂತಹ ಹುಳುಗಳು-ಕ್ರಿಮಿಗಳ ಸೋಂಕು ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ತಗುಲದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

 

(ಕೃಪೆ: ಆಂದೋಲನ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ)…..

Please follow and like us:
error
error: Content is protected !!